گل سرخ

کوریوکارسینوما و اروزیون سرویکس

کوریوکارسینوما Choriocarcinoma

تومور سرطانی که پس از حاملگی از جفت رشد می نماید را کوریوکارسینوما گویند .

سن : خانمها را در سن حاملگی مبتلا می سازد .

ژنتیک و نحوۀ زندگی : عامل قابل توجهی به شمار نمی آید .

کوریوکارسینوما تومور نادری است که از هر 20000 زن حامله در یک نفر اتفاق می افتد . این تومور از بافت جفت رشد نموده و معمولاً از یک تومور غیر سرطانی جفتی به نام مول هیداتی فرم Hydatid form mole ، ناشی می شود . کوریوکارسینوما ممکن است پس از یک حاملگی خارج از رحم اتفاق افتد یا به ندرت پس از تولد نوزاد یا ختم حاملگی در صورت باقی ماندن سلولهای جفت ایجاد شود . گاهی تومور ممکن است تا ماهها و یا حتی سالها پس از حاملگی رشد نکرده و گسترش نیابد . علامت اصلی آن خونریزی واژینال مداوم و مزمن است . در صورتیکه درمان انجام نشود ، تومور به سرعت رشد نموده ، بیماری ابتدا به دیواره های رحم و سپس به سایر اعضاء مانند کبد منتشر می شود .

اقدامات درمانی

کوریوکارسینوما معمولاً توسط آزمایش خون یا ادرار با اندازه گیری مقدار هورمون (Human chorionic gonadotropin) HCG تشخیص داده می شود . HCG به طور طبیعی توسط جفت در زمان حاملگی ساخته می شود ، اما مقادیر بسیار زیاد این هورمون به علت کوریوکارسینوما می باشد . خانمی که حاملگی به شکل مول داشته است ، در خطر ابتلا به این بیماری می باشد و به طور مرتب آزمایشاتی جهت اندازه گیری سطوح HCG آنها انجام می شود . خانمهایی که خونریزی مداوم و مزمن پس از زایمان ، ختم حاملگی یا حاملگی خارج از رحمی دارند نیز باید مقدار هورمون HCG آنها چک و کنترل شود . در صورتی که سطح HCG آنها بالا بود سونوگرافی انجام می شود و با وارد کردن میله ای به داخل واژن به جستجوی تومور می پردازند . در صورتیکه کوریوکارسینوما تأیید شد ، آزمایشات بعدی نظیر CT اسکن شکمی و آزمایشات خونی برای ارزیابی عملکرد کبد ، ممکن است ترتیب داده شود و این بدین منظور است که بیماری از نظر انتشار و متاستاز مورد بررسی قرار گیرد .

کوریوکارسینوما معمولاً با شیمی درمانی معالجه می شود ، چه این بیماری به سایر اعضاء گسترش یافته یا نیافته باشد . ممکن است به ندرت هیسترکتومی ضرورت داشته باشد . اغلب خانمها با درمان ذکر شده به طور کامل بهبود می یابند .

اروزیون سرویکس Cervical Erosion

کشیدگی سلولهای پوشاننده داخل کانال سرویکس بر روی سطح سرویکس را اروزیون گویند .

سن : بیشتر پس از بلوغ شایع است .

نحوۀ زندگی : استفاده طولانی مدت از قرصهای ضد حاملگی از عوامل خطرند .

ژنتیک : عامل قابل توجهی به شمار نمی آید .

در اروزیون سرویکس ، لایه ای از سلولهای نازک و حساسی که کانال سرویکس را می پوشانند بر روی سطح خارجی سرویکس کشیده شده و امتداد می یابند . لایۀ سطح خارجی سرویکس به طور معمول با بافت محکم تری پوشیده می شود، اما در اروزیون لایۀ نازک و حساس داخلی جای آنرا می گیرد . مدت و دوره این اروزیون گمراه کننده است . زیرا در واقع بافت سرویکس از بین نرفته است . در عوض ، چون سرویکس با بافت حساس و نازکی پوشیده می شود ، آسانتر از وضعیت طبیعی خود دچار آسیب می شود و مستعد خونریزی می گردد .

در موارد بسیاری علت مشهودی برای اروزیون سرویکس وجود ندارد ، اما این حالت با مصرف طولانی مدت قرصهای ضد حاملگی مربوط بوده و یا پس از زایمان که سرویکس دچار کشیدگی می شود این اروزیون رخ می دهد . به هر حال تعدادی از خانمها ممکن است متوجه افزایش ترشحات واژینال بین دو دوره پریود و یا در حین مقاربت شوند .

اقدامات درمانی

اروزیون سرویکس معمولاً با انجام آزمایش سرویکس مشخص می شود . معمولاً درمان ضرورت ندارد ، اما اگر علائم مشکل آفرین گسترش یافت ، سلولهای غیر طبیعی با استفاده از تکنیک منجمد سازی (freezing) بنام کرایوتراپیCryothreapy ، از بین می روند . این سلولها نیز می توانند با یک روش الکتریکی بنام دیاترمی Diathermy یا جراحی لیزی درمان شوند . به دنبال درمان ، فرد ممکن است به مدت 3- 2 هفته ترشح داشته باشد و توصیه می شود از مقاربت در طول این دوره بپرهیزند . سلولهای سرویکس پس از درمان به حالت طبیعی خود برگشته و بیماری معمولاً عود نمی نماید .

+نوشته شده در جمعه 22 اردیبهشت1385ساعت15:17توسط فاطمه |